Recomendamos: Un anaquiño de horizonte, de Arturo Abad e Miguel Cerro

Un anaquiño de horizonte, Un anaquiño de horizontecon textos de Arturo Abad e ilustracións de Miguel Cerro, é unha obra publicada por Oqo Editora.

Ao horizonte fáltalle un anaquiño
á dereita de onde se pon o sol.
Por ese oco saltan os peixes
e as botellas que esconden mensaxes secretas.

Un pirata vive obsesionado coa idea de descubrir que se esconde detrás do horizonte. Nin as novas aventuras, nin as batallas, nin o xogo do “zapatiño quieto é”, co que a miúdo se entretén para paliar as horas mortas, distráenlle da súa obsesión.
Para pescudalo, un día emprende unha longa e dura viaxe ata o fin do mundo. A medida que se vai achegando pensa que, no fondo, afástase máis del. Entón, decide xogar co horizonte a ese xogo ao que está tan afeito: “unha, dúas, tres, zapatiño quieto é”.
Por fin sénteo máis cerca e pode asomarse a contemplar o que hai detrás. Desde ese día, volve todas as semanas para xogar co horizonte que, agradecido, regálalle un anaquiño.

O autor Arturo Abad articula un relato en torno a dúas ideas:
– O universo réxese por unhas normas que deben ser respectadas.
– Todos temos a necesidade de alcanzar os nosos soños por imposibles que parezan.
Para axuntar os dous conceptos, Abad propón xogar coas regras para conseguir a nosa meta: “hai moitas regras e algunhas poden supeditarse a outras, segundo o noso criterio. E confirma que non se pode alcanzar o horizonte, certo, pero tampouco che podes saltar as regras do “zapatiño quieto é”. Á hora de elixir, para un neno é máis importante o xogo que a realidade”.
O ilustrador Miguel Cerro recolle esta idea do xogo na súa proposta plástica. Recoñece que foi un reto ilustrar un texto tan poético e confesa haber gozado moito realizando a imaxe da visión do horizonte final: “cando todo descóbrese… esa imaxe clásica e antiga de cando se pensaba que a terra era plana.”
Da man deste pirata-poeta, que “lanza poemas ao vento para alegrar ás gaivotas”, penetramos nun relato de aventuras, cargado de metáforas, que nos recorda a importancia de buscar e seguir o noso camiño, sen ceder no empeño, para poder alcanzar os nosos obxectivos.”