Recomendamos: Mudança política e sistemas culturais em transiçom, de Roberto Samartim

Mudança política e sistemas culturais em transiçom, é un completo traballo de Roberto Samartim, publicado por Laiovento.

“Este trabalho aborda o funcionamento do sistema cultural galego na passagem do franquismo para a regime autonómico. Com base na análise do processo de construçom do Sistema Literário Galego entre 1974 e 1978, o livro estuda a estrutura, a evoluçom, a distribuiçom social e geocultural, as relaçons internas e externas, e as normas e os materiais com que som estabelecidas as margens desse sistema deficitário. O estudo ocupa-se, aliás, dum período histórico caracterizado pola forte mudança política e em que som fabricadas ou socializadas no espaço político e cultural da Galiza um conjunto alargado de ideias em grande medida ainda hoje vigorantes.
Para além de analisar as tomadas de posiçom, os programas e as estratégias planificadoras com que os grupos ativos nos campos político e cultural da Galiza do final do franquismo pretendem balizar e identificar a comunidade galega, umha leitura desde o presente pode, quiçá, ajudar a entender as posiçons ocupadas na Galiza autonómica por esses grupos, assim como o relativo sucesso ou fracasso das suas ideias e estratégias político-culturais em relaçom com o grau de naturalizaçom delas na sociedade galega. Quiçá, até, essa leitura seja oportuna para nos perguntarmos em que medida as ideias e estratégias que hoje nos construem garantem a soberania e a viabilidade da Galiza como comunidade político-cultural diferenciada, e de que maneira elas contribuem, ou nom, para o bem comum.”
Podes ler as primeiras páxinas do libro aquí.”

Recomendamos: Figuras da finitude, de Francisco Sampedro

Figuras da finitude,francisco-sampedro-figuras-da-finitude de Francisco Sampedro, é un ensaio filosófico publicado por Laiovento.

“A morte non é un “problema”, nin aínda menos un “misterio”, en canto que non se pode enunciar nin resolver. Noutro contexto ben distinto, como é sabido, Marx dicía que a humanidade só formula aqueles problemas que pode resolver; porén, é claro que todos os humanos se cuestionan acerca dela. Desde aqueles que só o fan en situacións límites ou ante a desaparición das persoas amadas, até outros que –no outro extremo do espectro- o fan desde a neurose obsesiva no medio dunha angustia que chega a paralizar a súa mesma vida e que anula calquera proxecto existencial. Como asunto científico, a morte é totalmente asequíbel. Tamén como asunto literario. Outra cousa é abordala, como o fai a filosofía, en tanto finitude da existencia humana. É dicer, non se trata da morte como feito, senón da cuestión da conciencia da finitude.”

Aquí podedes escoitar unha entrevista co autor arredor desta obra no Diario Cultural da Radio Galega.

Presentación de Os Borbóns: unha monarquía escandalosa, o mércores 25 na Biblioteca da AA. VV. Atochas-Monte Alto

O mércores 25 de maio, ás 20:00 horas, na Biblioteca da Asociación Veciñal Atochas-Monte Alto (Campo de Marte), Manuel Monge presenta o seu novo libro Os Borbóns: unha monarquía escandalosa. A herdanza do franquismo, publicada en Laiovento. No acto participa, xunto ao autor, Xosé Manuel Carril.

Maquetaci—n 1“Este libro fala do que non se pode dicir, nin divulgar: temos unha monarquía corrupta, cunha tradición de reis e raíñas implicados en negocios, que utilizaron o trono para o seu enriquecemento. O rei Juan Carlos era o “jefe” da trama corrupta do Instituto Nóos, onde están implicados Iñaki Urdangarín e a súa esposa, a infanta Cristina.
Temos unha monarquía caduca, desprestixiada, que non ten futuro e que non foi elixida polo pobo. A chamada dinastía borbónica non existe e ten pouco de exemplar. Dadas as numerosas relacións de reis e raíñas con amantes é moi difícil saber quen é o pai ou a nai de moitas infantas e infantes. O rei Alfonso XII, coñecido como “El Puigmoltejo”, non era fillo de Francisco de Asis de Borbón y Borbón, esposo da raíña Isabel II, senón de Enrique Puigmoltó i Mayans, tenente de enxeñeiros.
O que cualifican moitos libros de historia como o “Réxime”, que tivemos de 1936 a 1977, foi en realidade unha ditadura criminal, equiparábel, segundo a ONU, á Alemaña nazi e a Italia fascista de Mussolini. Foi o ditador Franco quen elixiu a Juan Carlos en 1969 como o seu sucesor e o futuro rei xurou fidelidade ao Caudillo Franco e ás leis da ditadura.
Cando se cumpriron xa corenta anos da morte do ditador, aínda quedan moitos restos do franquismo, como o pazo de Meirás e unha gran fortuna da familia Franco. Unha Fundación, que recibe fondos públicos para lembrar e enaltecer a figura do ditador. Simboloxía fascista por todo o Estado e 150.000 persoas vítimas da represión continúan en cunetas e foxas. Permanecen as distincións honoríficas e títulos nobiliarios a golpistas e criminais, que se sentaron nos consellos de ministros presididos por Franco.
Mentres tanto, Felipe VI, o mesmo que o rei Juan Carlos, aínda non condenou a ditadura franquista. Está en marcha a Querela Arxentina para xulgar os crimes do franquismo, que gozan aquí de impunidade porque, en virtude do pacto da Transición, os sucesivos gobernos de UCD, PSOE e PP interpretaron a Lei de Amnistía de 1977 como unha lei de punto final.”

Recomendamos: Fin de Festa, de Diana Varela Puñal

Fin de Festa, Diana Varela Puñal Fin de Festaobra narrativa de Diana Varela Puñal, foi publicada en Edicións Laiovento.

“Que será daqueles que non poderán deixar constancia de si? Se do que non se fala non existe, quen “existe”? Nunha época na que unicamente se valora o éxito a calquera prezo, na que futbolistas e modelos se erixiron en exemplos a seguir, esta novela é unha homenaxe ós feos, ós perdedores, ós desposuídos.
Instalados no reverso, no underground, solitarios, bebedores e vagabundos rúan como retratos de sombras polas páxinas de Fin de Festa.”

Esta é a crítica literaria da obra feita por Ramón Nicolás, no seu Caderno da crítica.

Recomendamos: A dama da noite, por Xavier Seoane

A dama da noite, A dama da noite Xavier Alcaláde Xavier Seoane, é unha obra narrativa publicada en Laiovento.

“Os derradeiros momentos da vida dunha muller. As lembranzas agroman no leito entre a doenza, a febre e a dor. Comezan a desfilar, entón, os feitos relevantes da súa vida. Amores, desamores, pensamentos, libros, viaxes, soños…
Lembranzas entrecortadas, nunha néboa que as vai enterrando no definitivo esquecemento… A través dunha obra de absoluta ficción que recrea a dramática loita entre a vida e a morte, a confusión entre o real e o soñado, así como as lembranzas, temores e aspiracións dun horizonte histórico nunha Compostela de soños liberais e románticos, de arelas esgazadas e rotas.”