Xandra, a landra que quería voar, de Mercedes Queixas, visto por Olaia

Xandra, a landra que quería voar é unha obra de Mercedes Queixas, con ilustracións de Paula Pereira, publicada por Urco Editora.

Esta é a lectura feita por Olaia (8 anos):

“Xandra era unha landra que soñaba con voar, e gustáballe moito mirar ó ceo.
As súas compañeiras querían caer da árbore, para soportar o vento, pero un esquío díxolles que as podían pisar os animais.
Cando caeron da árbore botáronse a durmir nas follas.
Xandra soñaba con voar. Xa se cumprira o seu soño.”

Recomendamos: Pakolas, de Paco Cerdeira

Pakolas é o novo traballo musical, en formato de libro-CD, de Paco Cerdeira, publicado por Galaxia.

“Cancións para rockandrollear, para soñar, para non parar de mover o esqueleto e de aprender.

Pakolas é un libro-CD que recolle na edición 10 novas cancións orixinais e tamén un dos contos que engloba o proxecto, e como novidade aporta a colaboración para a súa elaboración co Colexio Profesional de Logopedas de Galicia, co que o autor traballou dende un primeiro momento. Deste traballo conxunto nacen estas cancións pero tamén os contos que as acompañan, xerando unha historia fantástica cunha parábola ou moralexa final, ademais de material complementario pedagóxico ao que se poderá acceder de xeito multimedia, xunto co resto dos contos. Así tanto estes profesionais logopédicos, como os centros escolares ou os propios lectores, a través dun código BIDI, atoparán materiais adicionais ademais do propio contido do libro.

A ilustración do libro corre a cargo da creatividade de Laura Romero, licenciada en Belas Artes na Universidad de Salamanca, que consegue darlle vida a eses animais protagonistas das cancións e contos fantásticos, a través das imaxes cheas de colorido.”

Recomendamos: O lapis máxico de Malala, de Malala Yousafzai

O lapis máxico de Malala, é un libro de Malala Yousafzai, Premio Nobel da Paz, ilustrado por Kerascoët, e traducido para o galego por María Alonso Seisdedos, publicado por Xerais.

O primeiro álbum ilustrado de Malala inspirará a nenos e nenas de todo o mundo a atopar a maxia ao seu redor. Malala, como o personaxe dunha serie da televisión, desexaba ter un lapis máxico. Con el faría feliz a súa familia, borraría o cheiro a lixo da cidade, detería o tempo para durmir unha hora máis pola mañá… Pero nun momento dado caeu na conta de que había cousas máis importantes que arelar. Non lle gustaba o mundo que vía e quería mudalo. E aínda que nunca atopou un lapis máxico, decatouse de que podía traballar arreo para facer realidade os seus desexos.Este volume, fermosamente ilustrado, narra a historia de Malala para o lectorado máis novo e amosa como se pode abrazar a esperanza, mesmo nos momentos máis difíciles.”

Aquí podes ler a recensión do libro publicada no blogue Trafegando ronseis.

Recomendamos: Mudança política e sistemas culturais em transiçom, de Roberto Samartim

Mudança política e sistemas culturais em transiçom, é un completo traballo de Roberto Samartim, publicado por Laiovento.

“Este trabalho aborda o funcionamento do sistema cultural galego na passagem do franquismo para a regime autonómico. Com base na análise do processo de construçom do Sistema Literário Galego entre 1974 e 1978, o livro estuda a estrutura, a evoluçom, a distribuiçom social e geocultural, as relaçons internas e externas, e as normas e os materiais com que som estabelecidas as margens desse sistema deficitário. O estudo ocupa-se, aliás, dum período histórico caracterizado pola forte mudança política e em que som fabricadas ou socializadas no espaço político e cultural da Galiza um conjunto alargado de ideias em grande medida ainda hoje vigorantes.
Para além de analisar as tomadas de posiçom, os programas e as estratégias planificadoras com que os grupos ativos nos campos político e cultural da Galiza do final do franquismo pretendem balizar e identificar a comunidade galega, umha leitura desde o presente pode, quiçá, ajudar a entender as posiçons ocupadas na Galiza autonómica por esses grupos, assim como o relativo sucesso ou fracasso das suas ideias e estratégias político-culturais em relaçom com o grau de naturalizaçom delas na sociedade galega. Quiçá, até, essa leitura seja oportuna para nos perguntarmos em que medida as ideias e estratégias que hoje nos construem garantem a soberania e a viabilidade da Galiza como comunidade político-cultural diferenciada, e de que maneira elas contribuem, ou nom, para o bem comum.”
Podes ler as primeiras páxinas do libro aquí.”

Recomendamos: Charamuscas, de Suso Lista

Charamuscas é a última entrega narrativa de Suso Lista, publicada por Edicións Embora.

“A linguaxe de Suso Lista ten a memoria humana, mais tamén a memoria líquida das ondas vagabundas e a memoria da ardentía no corazón do mundo. Talvez por iso é un xeito de narrar que nos acouga e desacouga, que nos equilibra e desequilibra que desvela e alumea zonas de sombra na condición humana, pero non fica aí, conformista, senón que deita novos enigmas. Tende conta ao intentar apreixar as Charamuscas. Son dunha irrompíbel fraxilidade. Teñen a verdade do que queima e asemade engrada os ollos. Son historias escritas coas mans de Suso Lista, das que o poeta Paul Celan ben diría: “Só as mans verdadeiras escriben contos verdadeiros”.

Manuel Rivas.”

Aquí pode verse unha entrevista co autor arredor deste libro no programa Zig-zag da Televisión de Galicia.

Recomendamos: Cotovía, de Dezső Kosztolányi

Cotovía, do escritor húngaro Dezső Kosztolányi, é unha obra narrativa traducida por  Sergio de la Ossa para Rinoceronte Editora.

“En Sárszeg, unha vila de provincias da Monarquía austrohúngara, habitan Ákos Vajkay e a súa muller na compañía da súa única filla, a fea e solteirona Cotovía. A viaxe de Cotovía para visitar os seus tíos no campo, causa de tristura nun principio, espértaos ás cores do teatro, aos recendos e sabores do restaurante Rei de Hungría, ao xogo do tarot, á vida en sociedade… a unha vida esquecida, soterrada baixo a orde e a rutina.
Co seu característico humor e fonda finura psicolóxica, Kosztolányi presenta en Cotovía un revelador retrato dos Vajkay e pinta un vivo fresco da súa Szabadka natal, onde por veces amosa, outras veces suxire, a face e o envés dunhas personaxes contraditorias, o colorido agachado baixo unha superficie de grises ou o drama oculto tras da caligrafía ordenada dunha carta.
Podes ler as primeiras páxinas do libro aquí.”

Dezső Kosztolányi (1885-1936) foi poeta, ensaísta, narrador e tradutor (entre outros, de Shakespeare, Wilde, Rilke, Goethe, Baudelaire, Verlaine e Maupassant). Publicou cinco libros de poemas, catro novelas e dous volumes de relatos, dos que proceden os contos aquí escolmados.
Kosztolányi é o grande escritor húngaro do século XX e probablemente un dos máis influentes de Centroeuropa. Mestre dos seus compatriotas Sándor Márai e Péter Esterházy, influíu fondamente no iugoslavo Danilo Kis. Tradutor, xornalista á par que frutífero escritor, anovou a literatura húngara dotándoa dunha gran carga irónica, creando personaxes que son parte do imaxinario colectivo do seu país.”

Recomendamos: Corredora, de María Reimóndez

Corredora, de María Reimóndez, está publicada por Edicións Xerais.

“Genet Mullugueta naceu nunha aldea de North Wolloh en Etiopía. Dende noviña o que máis lle gustaba era correr e correr polo ventre da montaña. Mais a fame, a guerra e a figura do pai obrígana a acompañar a súa nai e a pedir esmola polas rúas inseguras e caóticas de Addis Abeba. Alí, vendendo panos nos cruzamentos, Genet coñeceu a Abebe, un médico e voluntario da federación de atletismo que, sorprendido coa súa resistencia e velocidade, lle propón adestrar en Meskel Square. Dende entón, a súa vida mudará, como a doutras nenas, mozas e mulleres etíopes que corren contra si mesmas sen fin. Corredora é unha historia colectiva de superación deportiva. Recolle a tradición atlética de Etiopía na busca activa de talentos entre as crianzas do rural ou empobrecidas nas cidades.”

Recomendamos: Poesía Cromática, de Antonio García Teijeiro e Xulio García Rivas

Poesía Cromática é un libro de poemas de Antonio García Teijeiro en diálogo coa obra plástica de Xulio García Rivas, publicado por Belagua.

Poesía cromática é un libro singular de poesía e pintura. Nace dan proxecto artístico común entre un pintor, Xulio García Rivas, e un poeta, Antonio García Teijeiro, que se encerran á mesma hora nun segundo e nun terceiro andar do mismo edificio para crear. Catro sesións de dúas horas e media, nas que ambos cometan o acto creativo. García Rivas pinta cinco acuarelas e García Teijeiro escribe cinco poemas. Deseguido, intercambian ambos traballos. As pinturas provocan emoción e sensacións no poeta. Os poemas, tamén, no pintor. Esas sensacións levan a pintar e a escribir novas acuarelas e novios poemas que, partindo das sensacións experimentadas polo que ven ou len, se fan independentes e toman corpo de seu.”

Recomendamos: Ayn. O ollo e a fonte, de Almudena Otero

Ayn. O ollo e a fonte é un libro de Almudena Otero Villena, publicado por Axóuxere.

“A través dun conxunto de ensaios que camiñan da man de místicas medievais como Mechthild von Magdeburg ou sabios islámicos coma Ibn ‘Arabi, xunto con filósofos coma Simone Weil ou Gilles Deleuze, desprégasenos un eido para a escoita daquilo que a palabra árabe عين (‘ayn) refire: o ollo pero tamén a fonte na que o humano se abre a unha certa alteridade que sobrevoa a nosa existencia mundana, proxectándonos cara ao descoñecido que nos habita. Libro singular e inclasificable no que a literatura, o pensamento e o misticismo se presentan como horizontes para indagar no vieiro (case sempre) esquecido da tradición cognoscitiva europea na que a perpetua complementación de mente e corazón consegue administrar a dor xerando luces intelectivas novas e expansivas.”

Recomendamos: CO2, de Isidro Novo

CO2 é un libro de poemas de Isidro Novo, publicado por Positivas.

“O autor deste libro considera que a vocación da poesía é estar a cada intre rexenerada e non ser vítima nin de tradicionalismos extemporáneos nin de modas convencionais provocadoras de anquilosamento na súa función esencial de mirar, dende perspectivas diferentes e empoleirada no bordo do hoxe, o lonxe por vir.
Isidro Novo di que o poeta debe aspirar a ver o que ninguén ve e a dicir como ninguén dixo, e con tales parámetros construíu este CO2 no que pretende mostrar unha visión global do mundo que percibe e mesmo doutros mundos que intúe.”

Aquí pode lerse unha entrevista de Montse Dopico ao autor en Praza.