Caramulo, de Anxo Moure, visto por Olaia

Caramulo e a carpinteira dos soños é unha obra de Anxo Moure, con ilustracións de Cristina Ouro, publicada por Baía Edicións.

Esta é a lectura feita por Olaia (8 anos):

“Eu era unha árbore, e toda a xente me abrazaba. Os nenos trepaban por min, e os vellos desfrutaban da miña sombra. Pero un día un gran temporal tiroume ao chan, mais una rapaza moi corredora tropezouse comigo. Ela era carpinteira, e coas ferramentas na man me creou, e chamoume Caramulo. Tropeceime cunha porta e uns nenos contáronme todo o mal que podía pasarlle ó mundo. Crucei os bosques, e as fragas ate atopar a tenrura que buscaba. Pedinlle unha pouca prestada. Eu soñaba ser tileiro, un érbedo, un acivro ou un carballo.”

Recomendamos: Os arquivos secretos de Escarlatina, de Ledicia Costas

Os arquivos secretos de Escarlatina, de Ledicia Costas, con ilustracións de Víctor Rivas, está publicado en Xerais.

“A que xogan os defuntos os xoves pola noite no mausoleo de Escarlatina? Lograría a cociñeira montar o seu propio restaurante? Quen goberna no Alén na actualidade? Quen foi o verdadeiro asasino de Amanito? Son moitas as preguntas que flotan no ar, entre as tumbas dos defuntos. Os arquivos secretos de Escarlatina é un libro para mentes curiosas. Unha obra onde a escritora e mais o ilustrador interactúan co público. Receitas terroríficas, un espectáculo de circo e diversos contidos extra reunidos nun volume pensado, ademais de para ler, para xogar e afondar no universo de Escarlatina, a cociñeira defunta.”

En palabras do crítico Ramón Nicolás: “Velaquí unha proposta orixinal e escasamente transitada neste formato entre nós e que encherá os devezos por saber máis, por obter máis información sobre este sólido mundo ideado por Costas cunha lectura visual impresionante e suxestiva a cargo de Víctor Rivas, e que contén verdadeiras sorpresas que van desde ofrecer, no mesmo libro, xogos, actividades ou mesmo brindar a oportunidade para participar nun concurso no que se formula un enigma para resolver. O libro responde, así pois, moitas preguntas que, de certo, milleiros de persoas que leron o devandito libro se formularon nalgún día e ten un marcado carácter interactivo. Non é pouco.”

Xandra, a landra que quería voar, de Mercedes Queixas, visto por Olaia

Xandra, a landra que quería voar é unha obra de Mercedes Queixas, con ilustracións de Paula Pereira, publicada por Urco Editora.

Esta é a lectura feita por Olaia (8 anos):

“Xandra era unha landra que soñaba con voar, e gustáballe moito mirar ó ceo.
As súas compañeiras querían caer da árbore, para soportar o vento, pero un esquío díxolles que as podían pisar os animais.
Cando caeron da árbore botáronse a durmir nas follas.
Xandra soñaba con voar. Xa se cumprira o seu soño.”

Recomendamos: O lapis máxico de Malala, de Malala Yousafzai

O lapis máxico de Malala, é un libro de Malala Yousafzai, Premio Nobel da Paz, ilustrado por Kerascoët, e traducido para o galego por María Alonso Seisdedos, publicado por Xerais.

O primeiro álbum ilustrado de Malala inspirará a nenos e nenas de todo o mundo a atopar a maxia ao seu redor. Malala, como o personaxe dunha serie da televisión, desexaba ter un lapis máxico. Con el faría feliz a súa familia, borraría o cheiro a lixo da cidade, detería o tempo para durmir unha hora máis pola mañá… Pero nun momento dado caeu na conta de que había cousas máis importantes que arelar. Non lle gustaba o mundo que vía e quería mudalo. E aínda que nunca atopou un lapis máxico, decatouse de que podía traballar arreo para facer realidade os seus desexos.Este volume, fermosamente ilustrado, narra a historia de Malala para o lectorado máis novo e amosa como se pode abrazar a esperanza, mesmo nos momentos máis difíciles.”

Aquí podes ler a recensión do libro publicada no blogue Trafegando ronseis.

Agni e a chuvia, de Dora Sales, visto por Olaia

Agni e a chuvia é unha obra de Dora Sales, publicada por Kalandraka.

Esta é a lectura feita por Olaia:

“Agni era unha nena que vivía en Bombai. Ela tiña que facer sempre o mesmo, menos os domingos, que era o día da froita e o peixe, pero un día que ía á lavandería do señor Cumá foi por outra rúa, e había unha casa que tiña un cartel.
Naquel cartel, díxolle o irman maior, que era o único que sabía leer, que poñía “Escola infantil Pipelica”. E foi co seu mellor amigo a descubrir que podía pasar alí dentro,e pasou que o seu irmán entrou alí, e non os víu.
Un domingo había un prato máis na mesa. Alguén tocou a porta. Era o seu irman, cunha chica, e díxolle imos levar á túa irmá á Escola Pipelica.”

Olaia, 7 anos.

Recomendamos: e Caín, de Paco Souto

e Caín, de Paco Souto, é un libro de poemas do autor, con ilustracións de Viki Rivadulla, publicado por Laiovento.

“Hai 30 anos xa que dei o meu primeiro recital individual na cidade de A Coruña. Este e Caín debe ser pois unha celebración.
Dun lado acolle textos recén enfornados como “Metamorfose” ou “mamá Africa” xunta outros como “Terradentro” ou a serie BAROÑA que veñen daquela. É xa que logo unha sorte de caer e erguerse e caer outra volta no camiño.
Mais tamén refire a heterodoxia que poderedes atopar de certo en toda a miña obra. Vontade en fin de ser periferia.”

Aquí pode verse unha escolma de tres poemas e ilustracións.

Lóbez, de Antonio Yáñez Casal, visto por Olaia

Lóbez é unha obra de Antonio Yáñez Casal, publicada por Baía Edicións.

Esta é a lectura feita por Olaia:

“Lóbez quería ter irmás, pero os pais de Lóbez dicían que non e berraban: És o único!, profiriu o pai. És o único!, insistiu a nai.”

Olaia, 6 anos.

lobez-olaia-2016-11

Recomendamos: Aventuras de Alicia no País das Marabillas, de Lewis Carroll, con ilustracións de Fausto Isorna e tradución de Xavier Queipo

Aventuras de Alicia no País das Marabillas, Xavier Queipo Lewis Carroll Alicia no Paísde Lewis Carroll, en versión galega de Xavier Queipo, con ilustracións de Fausto Isorna, está publicado El Patito Editorial.

“Hai 150 anos que saíu do prelo por vez primeira o conto que o diácono e matemático Charles Lutwidge Dodgson inventara para distraer o recreo das irmás Liddell, e que o converteu xa para sempre no escritor Lewis Carroll, seudónimo co que firmou esta obra, unha das máis influintes da literatura universal. Co gallo da efeméride velaquí esta edición, que conta coa versión galega de Xavier Queipo, escritor cunha recoñecida carreira que abrangue narrativa, poesía e ensaio, e que ten acadado numerosos galardóns —entre eles o Premio da Crítica española en 1990, o Xerais no 2011 ou o Arcebispo Juan de San Clemente do ano 2012. No campo da tradución recibiu, entre outros galardóns, o Premio Nacional pola súa colaboración na versión galega de Ulysses, de James Joyce. As colaxes que adornan o libro, obra de Fausto Isorna, pretenden fuxir da clásica iconografía de Alicia —asentada na espléndida versión de Tenniel—, e ofrecer unha ollada máis adulta, explorando as vertentes máis surrealistas e psicodélicas do texto.”

Aquí podedes ver unha entrevista ao ilustrador, Fausto Isorna, e a recensión do crítico literario Ramón Nicolás.

Recomendamos: Veredevere, de Guilherme e Bastardo

Veredevere, dVeredevere Guilherme e Bastardoe Guilherme e Bastardo, é un libro de 56 páxinas e CD con 12 temas, publicado por Axóuxere. Ten un prólogo de Teresa Moure e deseños de Séchu Sende.

“Este é o primeiro traballo de Guilherme e Bastardo, unha banda por definición heterodoxa e cuxo pulo fundacional é a hibridación de linguaxes e estilos, mais, por riba de todo, Veredevere é unha travesía utópica desde a música, a literatura e a visualidade, que integra o traballo de moitas persoas procedentes de diferentes ámbitos e se sintetiza nun fermoso libro-obxecto de feitura artesanal, con cuberta serigrafiada, e un cd de músicas que percorre ámbitos tan amplos como extensa é a viaxe que a súa escoita propicia.
No libro-cd poderedes atopar, alén das músicas e textos de Guilherme e Bastardo —que navegan entre o canto tradicional revisitado, a world music, o postpunk e a electrónica libertaria—, as colaboracións de Séchu Sende, Teresa Moure, Najla Shami, Mig Seoane e outr@s moit@s que fixeron parte desta común singradura, asi como as palabras musicadas de, Raida Rodríguez, Xelís de Toro, Márcio-André, Álvaro Cunqueiro, Celso Emilio Ferreiro ou Arthur Rimbaud.”

Aquí podedes escoitar a súa música no Soundcloud.

Recomendamos: Un anaquiño de horizonte, de Arturo Abad e Miguel Cerro

Un anaquiño de horizonte, Un anaquiño de horizontecon textos de Arturo Abad e ilustracións de Miguel Cerro, é unha obra publicada por Oqo Editora.

Ao horizonte fáltalle un anaquiño
á dereita de onde se pon o sol.
Por ese oco saltan os peixes
e as botellas que esconden mensaxes secretas.

Un pirata vive obsesionado coa idea de descubrir que se esconde detrás do horizonte. Nin as novas aventuras, nin as batallas, nin o xogo do “zapatiño quieto é”, co que a miúdo se entretén para paliar as horas mortas, distráenlle da súa obsesión.
Para pescudalo, un día emprende unha longa e dura viaxe ata o fin do mundo. A medida que se vai achegando pensa que, no fondo, afástase máis del. Entón, decide xogar co horizonte a ese xogo ao que está tan afeito: “unha, dúas, tres, zapatiño quieto é”.
Por fin sénteo máis cerca e pode asomarse a contemplar o que hai detrás. Desde ese día, volve todas as semanas para xogar co horizonte que, agradecido, regálalle un anaquiño.

O autor Arturo Abad articula un relato en torno a dúas ideas:
– O universo réxese por unhas normas que deben ser respectadas.
– Todos temos a necesidade de alcanzar os nosos soños por imposibles que parezan.
Para axuntar os dous conceptos, Abad propón xogar coas regras para conseguir a nosa meta: “hai moitas regras e algunhas poden supeditarse a outras, segundo o noso criterio. E confirma que non se pode alcanzar o horizonte, certo, pero tampouco che podes saltar as regras do “zapatiño quieto é”. Á hora de elixir, para un neno é máis importante o xogo que a realidade”.
O ilustrador Miguel Cerro recolle esta idea do xogo na súa proposta plástica. Recoñece que foi un reto ilustrar un texto tan poético e confesa haber gozado moito realizando a imaxe da visión do horizonte final: “cando todo descóbrese… esa imaxe clásica e antiga de cando se pensaba que a terra era plana.”
Da man deste pirata-poeta, que “lanza poemas ao vento para alegrar ás gaivotas”, penetramos nun relato de aventuras, cargado de metáforas, que nos recorda a importancia de buscar e seguir o noso camiño, sen ceder no empeño, para poder alcanzar os nosos obxectivos.”